حديث نفس

 

 به هنگام نوميدی اگر خود را به درختی نياويزيم چطور می شود؟

پوست صورت چروک می خورد ، پستان ها آويزان می شود،کف پاها ترک برمی دارد، دست ها از قشنگی می افتد، نيازی هم نيست که به ناخن ها برگ گل بچسبانيم ، روزگار می گذرد بی آنکه نگاهی به آدم بيندازد. حتی سال های بعد هم نيازی نيست که آدم خودش را به ديوار  بکوبد ،در کوچه ها راه بيفتد، از پله های خانه ی پدری برود بالا، با انگشت هايی که در سياه سرما ريخته و موهای سفيد ،در پله ی سوم بماند و بگويد«مرا يادت هست؟ مرا يادت هست ؟»

 

 

عباس معروفی ، سال بلوا.

/ 0 نظر / 2 بازدید